Word levend woord!

Abt Jacobus zei: ‘Niet slechts woorden zijn nodig, want de mensen van deze tijd gebruiken veel woorden, maar nodig is het werk. Dat zoekt men, en niet al die woorden die toch geen vrucht opleveren.’

Woorden onthullen en verhullen boodschap en boodschapper. Woorden willen gehoord en beluisterd worden. Ze roepen een antwoord op, zowel innerlijk als uiterlijk. Woorden zijn kostbaar en duurzaam. Zijn we dat niet vergeten in onze digitale cultuur? Zijn ze niet verworden tot wegwerpartikel, al te gemakkelijk inwisselbaar? En wat met de persoon daarachter?

Bij het woord hoort stilte, ervoor en erna, dat geeft zeggingskracht. Ruimte ook om wat niet gezegd kan worden op te roepen. Dan verwijzen woorden naar een andere realiteit, opent zich perspectief. Is ‘het wit tussen de regels’ niet het meest sprekend? Er staat niet wat er staat! Zo wordt de ontvanger een antwoord ontlokt, dat zich ontvouwt in de tijd. Hoe vruchtbaar! Woordenkramerij strooit zand in de ogen, verstrooit ons vruchteloos!

Gods woord is vruchtbaar, is daad: ‘Hij sprak en het was.’ Het is Iemand: Zijn Zoon, Jezus de Heer. Hij- de Liefde zelf- vol van de Geest, spreekt tot jou in handel en wandel, nodigt uit, roept je naar binnen- naar je hart. Daar speelt het leven zich af in alle weerbarstigheid. Precies daar woont Hij, weet je dat wel? Hij wil er aan het licht komen door je te bevrijden van wat dodelijk is. Om je te laten delen in zijn eigen leven: zijn relatie met de Vader. Zijn werken in jou vraagt jouw werken met Hem. Zo word ook jij een levend woord van God in deze wereld!

Lees ook:
‘Wie, ík?’ – hoe weet je nou wat je roeping is?
Hier ben ik, ik luister – ook jij bent geroepen om heilig te worden!
Wees geen slaaf van pretjes – een vaderspreuk van abt Isidorus

Alles over roeping: klik hier

Woestijnvaders (en woestijnmoeders) waren kluizenaars die zich, vanaf de derde eeuw, terugtrokken in de eenzaamheid van de onherbergzame Egyptische woestijn om zich helemaal op God te richten. Ze leidden een leven van vasten en gebed. Hun wijze uitspraken, die ‘vaderspreuken’ (er zijn ook ‘moederspreuken’) worden genoemd, werden al vroeg opgeschreven door hun leerlingen en zijn nog steeds heel actueel. Vaderspreuken beginnen meestal met ‘Abt … zei:’. Ons monastieke leven heeft zijn wortels in de gemeenschappen van monniken die in die vroege tijd ontstonden.

Meld je aan en ontvang onze berichten in je mailbox