Geroepen in gemeenschap

Stel, er is een cirkel op de grond getrokken. Stel je voor dat deze cirkel de wereld is. Het middelpunt van de cirkel is God, en de lijnen van de omtrek naar het midden, zijn de wegen of levenswijzen van je medemensen. Naarmate je, in je verlangen om tot God te naderen, naar het midden gaat, kom je dichter bij God én bij je medemens. Dus hoe meer je je medemens nadert, hoe meer je tot God nadert. Het zijn de woorden van Dorotheus van Gaza, een woestijnmonnik die leefde in de zesde eeuw.

Je richten op God, Hem naderen vanuit een impuls die je geschonken kan worden in de stilte van je hart, waarin een verlangen leeft, een bron in jou van Gods goedheid en zachtheid.

We kunnen ons voeden in ons gebed, en vooral ook in de liturgie. In het beluisteren van de woorden uit de Schrift, het samen zingen van de psalmen, die oeroude teksten vol verlangen en alle menselijke emoties, kun je je bewust worden van het verlangen dat leeft in je hart, en in het hart van allen met wie je samen bidt.

Richt je op je medemens, sta open voor wat ieder aan jou wil zeggen, en daarmee wat God door ieder aan jou wil zeggen. Want elke mens is door God geroepen en gewild. Om samen op weg te gaan naar God toe, en zo te leven dat ieder tot God, tot zijn of haar bron en oorsprong kan naderen.

Om zo Gods Rijk op aarde mee gestalte te geven, heel klein en eenvoudig, in elke stap, in elk gebaar.

Meld je aan en ontvang onze berichten in je mailbox